‼‼OPEN RECRUITMENT‼‼
Panitia Pentas Akhir Kepengurusan (PAK) HIMA PBD FBS UNY periode 2016/2017
👬Kangge mahasiswa/mahasiswi aktif PBD angkatan 2016 & 2017👭
Sie. ingkang dipunbetahaken :
🗓 Sie. Acara
⚒ Sie. Perkap
📸 Sie. PDD
💉 Sie. P3K
🍽 Sie. Konsumsi
👫 Sie. Humaship
👮🏻 Sie. Keamanan
Wawancara :
📆 25-27 September 2017
⌚ 13.00-17.00
Ingkang kedah dipunsamektakaken nalika wawancara
1. Formulir pendaftaran
2. Pas foto 4x6 (2 lembar)
Formulir badhe dipunwedharaken wonten saben kelas, ugi saged dipundownload wonten blog HIJAW : himajawafbsuny.blogspot.com
Sumangga sami dipunsengkuyung 😇 Matur nuwun..
NB: Papan menyusul
📲 CP
Arum: 082242137905 (WA,SMS)
Ucik: 081392836608 (WA)
Formulir download disini
Rabu, 20 September 2017
Rabu, 06 September 2017
PENUGASAN PKKMB "JAGADING LELEMBUT"
SEPARO RAGANE ANAKKU LELEMBUT TELAGA BENING
Wanci jam 09.00 wengi kae Dusun Ringinsari ngadani latihan jathilan
kanggo acara taunan ing Dusun Ringinsari. Saben taun dusun iki ngadani pesta
kanggo ngucap syukur marang Gusti amarga asil bumi kang akeh.
Tak
tumplak tung tak tung dung…
Tak
tumplak tung tak tung dung… (kendhange
wis wiwit ditabuh)
Ning
nang ning glong…
Ning
nang ning glong… (… wis mlaku)
Ora krasa, Sindi sing lagi wae turu ra ana udan ra ana gludhug
tangane obah-obah ngetuti iramaning gamelan. Kaya wong nglindur Sindi banjur
ngadeg kanthi mata merem lan njoget kayata penari. Saya suwe swarane gamelan
tambah banter, Sindi melu tambah ndadi anggone njoget nganti piranti neng
kamare padha tiba kesampar.
Klonthang.. klonthang.. (swara saka kamare Sindi).
Ibune Sindi :
“Sin, ngapa kowe neng njero? Apa sing pecah pating klonthang kuwi, Sin?” Sindi
banjur ora banjur nyauri, malah sansaya dadi.
“Sin.. Sin..?” Gandheng Sindi ora ndang nyauri ibune Sindi banjur
mbuka lawang kamare Sindi nganggo kunci cadangan.
“Gusti.. Nok, kowe kena apa, Ngger? Sadar,
eling, nyebut, Sin!!”
Karo gragapan Sindi sadar.
Sindi :
“Wonten menapa, Bu? Kok Ibu nangis?” Takone Sindi karo rada bingung.
Ibune Sindi :
“Kowe mau ki ngapa, Nduk? Kok diceluki Ibu ora semaur? Malah pating klonthang
kamarmu. Ibu wedi kowe kenapa-napa, Ndhuk.”
Sindi :
“Lha ngapa inggih, Bu? Lah kula lak wonten ndhuwur kasur napa, Bu?” Sindi
bingung karo kahanan awake dewe.
Ibune Sindi :
“Wis, Ndhuk. Wis ra usah dipikirke. Sesuk ayo nyang daleme simbah, simbah
mesthi pirsa kudu piye.” Ibune Sindi mbatin yen iki mesthi gawan seka Mbah
Suta, mbahe Sindi.
Esuke Sindi lan ibune langsung siap-siap mangkat sowan neng nggone
simbahe, Mbah Suta. Daleme Mbah Suta pancen rada adoh lan plosok desa.
Kira-kira wanci dzuhur, Sindi lan ibune tekan daleme Mbah Suta.
Sindi :“Assalamu’alaikum,
Mbah.. Menika Sindi. Kados pundi kabaripun, Mbah? Sae to?”
Mbah Suta :“Wa’alaikumussalam..
Gusti putuku.. Piye kabarmu karo ibumu, Ndhuk? Simbah sehat wae. Wis gedhe
putuku…”
Ibune Sindi :
“Alhamdulillah, kula ugi sae, Pak.” Saurane Ibune Sindi.
Mbah Suta :
“Ana apa, Ndhuk? Kok rene ora ngabari sik. Ayo ayo gek ndang dha mlebu. Gek
leren sik ya.”
Ibune Sindi :
“Inggih, Pak.”
Sawise padha leren, Sindi ngewaske menyang njaba ana gamelan kendhang
neng ngarep omahe Mbah Suta, banjur diceraki.
Sindi :
“Iki kendhang apa? Kok neng kene? Iki duweke sapa?” Sindi bingung dhewe.
Merga ditinggal Sindi ndelok-ndelok
kahanan, Ibune Sindi banjur matur neng Mbah Suta, babagan kedadean mau bengi.
Ibune Sindi :
“Pak, Sindi wau ndalu kelebon, Pak. Kula ajrih mangke Sindi kenging napa-napa.
Kados pundi menika, Pak?”
Mbah
Suta : “Ooo..ngono,dadi saiki wis
pancen wektune. Yo sakdurunge aku njaluk ngapuramu yo nduk, iki kabeh pancen
salahku. Aku mbiyen duwe sepakat karo sespuh desa iki. Kowe kelingan to nalika
kowe biyen arep babaran Sindi. Jaman kae, bidan wis ora sangup, dukun yo ora
sanggup. Banjur aku ki mbatin, kowe ki wis ditinggal Bardi apa kuat nek kudu
kelangan anakmu uga. Senajan Bardi wis ra ana, dek e yo pengin anak e slamet.
Aku banjur kelingan ana wong omong yen padha duwe kekarepan padha menyang tlaga
Bening karo gawa kembang pitung werna, gedang emas, menyan lan kopi ireng.
Tlaga Bening iku sok kangge upacara puja puja, nganggo gamelanlan sing njoget
iku prawan. Merga aku pengin banget duwe
putu, banjur aku njajal wae njejaluk marang sesepuh tlaga Bening supaya kowe
lan bayimu bisa slamet kabeh. Nanging ana syarat e, separo saka awake anakmu
iku roh tlaga Bening. Yen anakmu kui engko slamet mbesok yen wis prawan, saben
anakmu krungu swara gamelan, sesepuh tlaga Bening bakal marani anakmu lan
ngrasuki awake anakmu. Yen anakmu mengko ditresnani wong lanang, wong lanang
mau bakal mati dadi tumbal sesepuh tlaga Bening, yen ana jaka kang mati dina Jumat
Kliwon Sindi sing bakal dijaluk kanggo ngganti tumbale. Aku njaluk ngapuramu yo
nduk. Becike aku ora ngono kui jaman semono kae.”
Karo tratapan ibune
Sindi iseh setengah ora percaya yen anake iku setengah jin sesepuh tlaga
Bening.
Ibune Sindi :”Pak, menika sanes guyonan to Pak, menika
leres to Pak?”
Mbah Suta :”Ho’o nduk, ngspuramu nduk iki kabeh
salahe Bapak.”
Ibune
Sindi :”Astaghfirullahaladzim.. Duh
Gusti, punapa menika pacobanMu? Punapa kedah Sindi Gusti, kula mawon, kula
ikhlas yen badhe dipun pundhut, kula kersa Ya Allah.” Ujare Ibune Sindi karo
dleweran nangis
Mbah
Suta :”Uwis Nduk, aja ngomong sing
aneh aneh. Nek aku duwe penjaluk, yo mung iso njaluk supaya nyawaku dipundhut
nggo ganti nyawane anakmu. Pancen iku kabeh salahku. Uwis Nduk, sabar. Ngapura
yo Nduk!”
Ibune
Sindi :”Nggih sampun Pak, boten sah
nyuwun ngapura kaliyan kula. Menika sampun kebacut kedadean. Mugi mugi kula
tansah dipun paringi kiyat lan sabar ngadepi pacoban menika.” Karo iseh
sesenggukan
Mbah
Suta :” Mula sak wetara wektu kowe
karo Sindi anan ning desa wae. Mengko nek ana apa apa kan iseh ana aku.”
Ibune
Sindi :” Inggih Pak.”
Ora sengaja Sindi
ngrungoke kabeh sing dikandake Mbah Suta, padha karo ibune Sindi uga ora
percaya marang kasunyatan iku. Pra suwe banjur krungu ana wong jerit jerit ning
kulon omahe Mbah Suta.
“Tuluuung...
tuluuuung.... Gusti tulung.. tulung Mbah..!”
Krungu Budhe Semi
bengak bengok, Mbah Suta Ibune Sindi lan Sindi mlayu menyang omah e Budhe Semi
Mbah Suta :” Ana apa Mi, kok pating jlerit ki?”
Budhe Semi :” Mbah tulung mbah, Widi Mbah, Widi”
Mbah Suta :” Iyo, Widi kena apa Mi?”
Budhe
Semi :” Widi Mbah, Widi, Widi wis ra
ono ambekanne. Tulung endangono Mbah!”
Mbah
Suta lan Ibune Sindi banjur mlebu menyang kamar e Widi,
Ibune
Sindi :” Innanillahi wa innaillaihi
roji’un. Pak, Widi sampun boten wonten”
Mbah
Suta :” Sabar yo Mi, iki wis kersame
Gusti. Kowe kudu ikhlas!”
Budhe
Semi :”Widi... kowe kena apa Le, tega
temen kowe ninggakke mbokmu iki Le. Kowe iseh jaka, dalanmu iseh dawa.”
Ibune
Sindi :”Sabar Yu, ikhlas mawon. Mugi
mugi Widi dipun paringi dalan kang padhang.”
Sorene
sakbubare Widi dikubur, Senthot tanggane Mbah Suta mlayu keponthal ponthal saka
kidul.
Sentot
“ Mbah. Mbah Suta, Sindi
Mbah, Sindi, putune njenengan”
Ibune
Sindi :” Sindi kenging menapa Mas?”
Sentot :” Sindi... Sindi anu,, anu...”
Mbah
Suta :”Ona anu, enek apa to?”
Sentot
:” Sindi mlampah menyang
tlaga Bening piyambakan, kula jeluki boten ninguk Mbah.”
Ibune
Sindi :” Pak, awi nusul Sindi Pak!”
Mbah
Suta :” Ayo Nduk, ayo”
Ibune
Sindi :” Sin, Sindi eling nok, eling.
Kowe arep lunga ngandi nok?”
Mbah
Suta :” Duh para sesepuh Tlaga
ingkang Agung, putu kula ampun dipun pendhet. Kula saguh menapa kemawon,
ananging ampun mendhet putu kula!”
Sesepuh
Tlaga :” Ora iso Suta. Aku lan kowe wis
duwe sepakat, janjimu tak tagih saiki. Putumu iseh prawan, dadi tak jaluk lan
ora iso mbok jukuk meneh.”
Ibune
Sindi :” Sesepuh ingkang Agung, ampun
mendhet anak kula. Sindi menika anak kula siji sijine. Kula nyuwun tulung!”
Sindi
:” Ibu tulung Sindi Bu,
Sindi boten purun wonten mriki, Sindi pengin kalih Ibu mawon. Ibu....”
Ibune
Sindi :” Sindi...... Anakku...”
Sindi
mingslep ing Tlaga Bening kaya ora ana tilas e
Selasa, 05 September 2017
Senin, 04 September 2017
PENUGASAN PKKMB MABA "JAGADING LELEMBUT" 2017
TAMU
Surup wis ngganteni wayah sore nalika srengenge nlusup
menyang pasanggrahane ing kulon kana. Sakdawaning dalan, mung krungu swara
adzan maghrib kang teka ilang kagawa angin lan swara jangkring krak krik kang nambah ati sansaya
ndluyup.
Sedela maneh
tekan...
Sakjane mung siji kuwi sing wektu iku ana ing pikiranku
lan kanca-kancaku. Soroting lampu motor kang ora bisa nembus kabut, anggawe ati
sansaya mangkel. Dalan kang munggah mudun krasa ora ana pungkasane. Aspal kang
jembare punjul saka limang meter dadi sansaya ciut.
Sedela maneh
tekan...
Ukara kuwi kayata mantra sing ora ana ajine. Dalan tetep
krasa sansaya dawa, sansaya adoh, sansaya gawe mrinding. Kabut kang sansaya
ngglabut nambahi mrinding ing ati. Ananging... saka kadohan katon kelop lampu
saka sawijining omah. Atiku lega nalika sansaya cerak weruh bapak lan bu dukuh
wis ngenteni ing ngarep daleme. Ngarep-arep aku sakanca kang kudune tabuh lima
mau wis tekan daleme.
“Wonten menapa to, Mbak, Mas, kok nembe dugi?” Pitakone
Bu Dhukuh.
“Ngapunten, kala wau merginipun lunyu. Boten wantun
banter-banter.” Wangsulane ketua kelompok KKN-ku.
“Ohalah, yowis nek ngono. Gek ndang do wijik terus
dhahar mawon, Mas, Mbak!” Ature Pak Dhukuh.
“Nggih, Pak.”
Akubsakanca banjur menyang mburi wisuh, reresik, jamaah maghrib,
banjur padha maem. Sakwise kuwi padha ngrembug apa kang bakal dadi programe
kelompok dina ngarep.
Ora krasa wis ana seminggunan aku sakanca manggon ing
omahe Pak Dhukuh. Dina kuwi Rebo, aku sakanca kaya biyasane padha ngrembug
babagan program kelompok. Ananging, ing rapat iku malah padha ngrembug
kaganjilan sing wis sawetara wektu iki padha dirasakake.
Ora mung siji loro kancaku kang wis ngrasakake
kaganjilan ing omah iki. Aku lan kanca-kancaku banjur padha crita-crita apa
kang wis padha dirasakake saksuwene manggon ing kene.
***
Ing salah sawijining wengi, sakwise ngrembug program
kelompok, aku sakanca banjur turu. Dumadakan... salah sawijining kancaku
nglindur, nangis lan ngomong ora pati cetha.
“O oo apa kuwi, ireng-ireng gedhe banget. Awas, marani
aku, awas!!” Kancaku njerit banjur nangis. Bocah-bocah liyane padha bingung,
amarga kancaku kuwi ora gelem nanduki pitakone kanca liyane. Dheweke terus
nduding-ndudingi lawang, lan mundur-mundur keweden kaya ana sing bakal nekani.
Sakwise nangis sakwetara dheweke sadar, banjur
lunga wudhu lan mapan turu maneh.
Kadadeyan kuwi ora mung pisan pindho. Wengi sakbubare,
kancaku nglindur kaya ngono maneh. Kaya ana wujud ireng gedhe sing bakal
ngeblegi dheweke. Aku sakanca dadi wedi lan bingung. Ana apa neng omah iki? Apa
ana salah sawijine saka aku kang tumindak ora becik lan ganggu liyan?
Saka kadadeyan
iku, aku sakanca sadar, yen omah iki dudu mung
omah kang biyene kosong kaya sing wis dadi crita. Aku sakanca ing kene mung
dadi tamu. Wis sakmesthine aku lan kanca-kancaku kudu ngajeni marang kang
kagungan dalem. Marang kang wis mapirang-pirang taun mbahu reksa omah iki. Lan
siji maneh, ora sakmesthine aku sakanca wedi marang kahanan kaya kang wis
kadadeyan, amarga jagad iki pancen kanggo uripe kabeh titahe Gusti. Jagad iki
dudu mung jagading manungsa lan sapanunggalane, nanging uga jagading liya kang
aran lelembut.
Nama : Iffah Santi Fahmawati
NIM : 17205241041